مطالب حقوقی

افترا چیست؟
معنای لغوی افترا، دروغ بستن و بهتان زدن است. در اصطلاح حقوقی افترا یا تهمت زدن یعنی نسبت دادن صریح عمل مجرمانه بر خلاف حقیقت به فرد یا افراد مشخص به یکی از روش های ذکر شده در قانون، مشروط بر این که صحت عمل مجرمانه نسبت ‌داده ‌شده، در نزد مراجع قضایی ثابت نگردد.
پس چنانچه شخصی که افترا زده، نتواند جرم منتسب به شاکی را اثبات نماید، جرم افترا صورت گرفته است، ولی در صورتی که فرد بتواند ادعای خود را ثابت کند، دیگر افترایی صورت نگرفته است. افترا هنگامی رخ می دهد که مفتری، جرمی را به کسی صریحا نسبت دهد که بر اساس قوانین حدود، قصاص، دیات و تعزیرات، جرم محسوب شود.
به بیان دیگر، افترا به عملی گفته می شود که قرد با انجام ان تهمتی را به دیگری روا می دارد و به 2 صورت تحقق می یابد که عبارتند از:

1- افترای قولی
2- افترای عملی
افترای قولی به معنای تهمت به دیگری با الفاظ صریح چه با بیان و چه به صورت مکتوب است.
در افترای فعلی فرد با صحنه سازی یا انجام کارهایی اوضاع را طوری جلوه می دهد که فعلی به دیگری منتسب گردد.
مصادیق افترا
در قانون مجازات اسلامی مواردی به عنوان مصادیق افترا ذکر شده است، ولی بایستی توجه داشت که این موارد حصری نیستند.
نمونه افترای قولی این است که شخصی در روزنامه با انتشار گزارشی واهی، جرمی را به فردی نسبت دهد یا در سخنرانی خود در یک مکان عمومی مدعی ارتکاب جرم توسط دیگری شود.
نمونه افترای عملی این می باشد که کسی برای مجرم جلوه دادن شخصی دیگر، الات مجرمانه ای را در وسایل او بگذارد.
مستندات قانونی جرم افترا
افترا جرمی تعزیری می باشد و مواد 796 (افترای قولی) و 799 (افترای عملی) به آن اختصاص داده شده است.
توجه داشته باشید که آن طور که از متن قانون بر می آید، تحقق افترا علاوه بر شرایط عمومی، نیاز به شرایط زیر نیز دارد:
شرایط تحقق جرم افترا
فعل یا قول نسبت داده شده حتما بایستی به انتساب یک جرم دلالت کند.
جرم باید به فرد مشخصی نسبت داده شود، نه اینکه به طور کلی و غیر قابل تعیین باشد.
جرم افترا در صورتی تحقق پیدا می کند که شخص تهمت زننده نتواند صحت افعال یا اقوال خود را اثبات نماید.
در افترای قولی، فعل مجرمانه بایستی صریحاً به دیگری نسبت داده شود.
در افترای فعلی باید فردی که مورد افترا قرار گرفته، تحت تعقیب قانونی قرار گیرد.
مجازات جرم افترا
بر اساس ماده ۶۹۷ بخش تعزیرات قانون مجازات اسلامی،مجازات جرم افترای قولی بدین صورت است: «هر كس با استفاده از اوراق چاپي يا خطي يا به وسيله درج در روزنامه و جراید يا نطق در مجامع يا به هر وسيله ديگر به كسي امري را صريحا نسبت دهد يا آنها را منتشر کند كه بر طبق قانون آن امر جرم به شمار می رود و نتواند صحت آن اسناد را ثابت کند، جز در مواردي كه موجب حد است، به 1 ماه تا يك سال حبس و تا هفتاد و چهار ضربه شلاق يا يكي از آنها حسب مورد محكوم خواهد شد.»
به موجب ماده ۶۹۹ این قانون مجازات جرم افترای عملی اینگونه است که: «هركس عالما، عامدا با هدف متهم کردن ديگري آلات و ادوات جرم يا اشيايي را كه يافت شدن آن در تصرف يك نفر موجب اتهام وی می گردد، بدون اطلاع آن فرد در خانه يا محل كسب يا جيب يا اشيايي كه متعلق به او است، بگذارد يا پنهان كند يا به گونه ای متعلق به او قلمداد کند و در اثر اين عمل شخص مزبور تعقيب شود، بعد از صدور قرار منع تعقيب يا اعلام برائت قطعي آن شخص، مرتكب به حبس از شش ماه تا 3 سال يا تا هفتاد و چهار ضربه شلاق محكوم خواهد شد».

افترا چیست؟
معنای لغوی افترا، دروغ بستن و بهتان زدن است. در اصطلاح حقوقی افترا یا تهمت زدن یعنی نسبت دادن صریح عمل مجرمانه بر خلاف حقیقت به فرد یا افراد مشخص به یکی از روش های ذکر شده در قانون، مشروط بر این که صحت عمل مجرمانه نسبت ‌داده ‌شده، در نزد مراجع قضایی ثابت نگردد.
پس چنانچه شخصی که افترا زده، نتواند جرم منتسب به شاکی را اثبات نماید، جرم افترا صورت گرفته است، ولی در صورتی که فرد بتواند ادعای خود را ثابت کند، دیگر افترایی صورت نگرفته است. افترا هنگامی رخ می دهد که مفتری، جرمی را به کسی صریحا نسبت دهد که بر اساس قوانین حدود، قصاص، دیات و تعزیرات، جرم محسوب شود.
به بیان دیگر، افترا به عملی گفته می شود که قرد با انجام ان تهمتی را به دیگری روا می دارد و به 2 صورت تحقق می یابد که عبارتند از:

1- افترای قولی
2- افترای عملی
افترای قولی به معنای تهمت به دیگری با الفاظ صریح چه با بیان و چه به صورت مکتوب است.
در افترای فعلی فرد با صحنه سازی یا انجام کارهایی اوضاع را طوری جلوه می دهد که فعلی به دیگری منتسب گردد.
مصادیق افترا
در قانون مجازات اسلامی مواردی به عنوان مصادیق افترا ذکر شده است، ولی بایستی توجه داشت که این موارد حصری نیستند.
نمونه افترای قولی این است که شخصی در روزنامه با انتشار گزارشی واهی، جرمی را به فردی نسبت دهد یا در سخنرانی خود در یک مکان عمومی مدعی ارتکاب جرم توسط دیگری شود.
نمونه افترای عملی این می باشد که کسی برای مجرم جلوه دادن شخصی دیگر، الات مجرمانه ای را در وسایل او بگذارد.
مستندات قانونی جرم افترا
افترا جرمی تعزیری می باشد و مواد 796 (افترای قولی) و 799 (افترای عملی) به آن اختصاص داده شده است.
توجه داشته باشید که آن طور که از متن قانون بر می آید، تحقق افترا علاوه بر شرایط عمومی، نیاز به شرایط زیر نیز دارد:
شرایط تحقق جرم افترا
فعل یا قول نسبت داده شده حتما بایستی به انتساب یک جرم دلالت کند.
جرم باید به فرد مشخصی نسبت داده شود، نه اینکه به طور کلی و غیر قابل تعیین باشد.
جرم افترا در صورتی تحقق پیدا می کند که شخص تهمت زننده نتواند صحت افعال یا اقوال خود را اثبات نماید.
در افترای قولی، فعل مجرمانه بایستی صریحاً به دیگری نسبت داده شود.
در افترای فعلی باید فردی که مورد افترا قرار گرفته، تحت تعقیب قانونی قرار گیرد.
مجازات جرم افترا
بر اساس ماده ۶۹۷ بخش تعزیرات قانون مجازات اسلامی،مجازات جرم افترای قولی بدین صورت است: «هر كس با استفاده از اوراق چاپي يا خطي يا به وسيله درج در روزنامه و جراید يا نطق در مجامع يا به هر وسيله ديگر به كسي امري را صريحا نسبت دهد يا آنها را منتشر کند كه بر طبق قانون آن امر جرم به شمار می رود و نتواند صحت آن اسناد را ثابت کند، جز در مواردي كه موجب حد است، به 1 ماه تا يك سال حبس و تا هفتاد و چهار ضربه شلاق يا يكي از آنها حسب مورد محكوم خواهد شد.»
به موجب ماده ۶۹۹ این قانون مجازات جرم افترای عملی اینگونه است که: «هركس عالما، عامدا با هدف متهم کردن ديگري آلات و ادوات جرم يا اشيايي را كه يافت شدن آن در تصرف يك نفر موجب اتهام وی می گردد، بدون اطلاع آن فرد در خانه يا محل كسب يا جيب يا اشيايي كه متعلق به او است، بگذارد يا پنهان كند يا به گونه ای متعلق به او قلمداد کند و در اثر اين عمل شخص مزبور تعقيب شود، بعد از صدور قرار منع تعقيب يا اعلام برائت قطعي آن شخص، مرتكب به حبس از شش ماه تا 3 سال يا تا هفتاد و چهار ضربه شلاق محكوم خواهد شد».